میتونم بگم ناب ترین روزهای زندگیم این دوسال بود . یادمه قبلنا چقدر سر سادگیم حرص میخوردم و اینکه چرا اینقدر راحت به بقیه اجازه میدم غرورم و له کنن . خیلی دل نازک بودم و سریع می بخشیدم و فراموش میکردم . بیشتر اهل ِ سکوت بودم و درتعجبم را همیشه حق و به دیگران میدادم ؟ چرا همیشه عذاب وجدان ناراحت شدن بقیه رو داشتم ؟ درعوض اکثریت دوستام راحت از این اخلاقم سوء استفاده میکردن . البته دوست که نبودن . چون هیچ وقت هیچ کسو به عنوان دوست واقعی پیدا نکردم . همه به فکر خودشون بودن همیشه ... چقدر راحت برای یه سری آدم بی ارزش همه دارایی هامو فدا میکردم . اینکه یاد گرفتم با نزدیکانم مهربون تر از قبل باشم و خیلی دوست دارم . هر روز چیزهای جدید یاد میگیرم و طرز فکرم مدام درحال تغییره . یکی از عادت های خوبمم این شده که هر شب رفتارم و با بقیه بررسی میکنم . نسبت به قبل خیلی پیشرفت کرده م و اجتماعی تر شدم ولی متاسفانه هنوز دل نازکم . باید محدوده های جدیدی رو برای خودم مشخص کنم و یکم حد و مرز قائل بشم . دلیل ناراحتی هامو بگم و تو خودم نریزم ... یه روزی ایده آل ترین ِ خودم میشم .. :) + نوشته شده در پنجشنبه هجدهم آبان ۱۳۹۶ساعت 0:39 توسط امیلی |

کسی که قبل از دیدن مرگ عزیزانش میمیره یکی از خوشبخت ترین های عالمه

---

رفتنت و هیچ وقت باور نمیکنم . هیچ وقت